Węglówka - Historia parafii MB. Nieustającej Pomocy
Najstarsze dokumenty dotyczące Węglówki pochodzą z 1640 roku i wskazują, że miejscowość należała do kościoła w Wiśniowej oraz parafii w Dobczycach.
W 1895 roku ks. dr Jan Ślósarz wybudował we wsi kaplicę i rozpoczął starania o utworzenie ekspozytury, a następnie parafii. Ekspozytura została utworzona 25 sierpnia 1904 roku, a jej ekspozytorem został ks. Stanisław Jarzyna. W tym samym roku mieszkańcy Węglówki zakupili grunt pod budowę przyszłych zabudowań plebańskich. W 1905 roku powstały zabudowania gospodarcze, a w 1908 roku – plebania.
W tym czasie do Węglówki przybyły siostry ze Zgromadzenia Sióstr Rodziny Maryi. 18 października 1909 roku jedna z nich, s. Wawrzyna Sabatowicz, objęła funkcję kierowniczki szkoły. Siostry niosły również pomoc medyczną. Pracowały w Węglówce do 31 grudnia 1960 roku.
W 1912 roku ks. Jan Ślósarz rozbudował kaplicę. Na jej miejscu powstał kościół pw. Matki Bożej Anielskiej. 21 stycznia 1913 roku utworzono parafię, a jej pierwszym proboszczem został ks. Stanisław Cholewka.
14 października 1932 roku ks. Piotr Kalicki, ówczesny proboszcz, rozpoczął budowę nowego kościoła, który stał się świątynią parafialną pw. Matki Bożej Nieustającej Pomocy. Wybudowano również nową plebanię. Grunt pod budowę ofiarowała rodzina Kuchniów, a fundatorem był ks. prałat Andrzej Murzański. Dzięki wydatnej pomocy parafian budowę ukończono w 1939 roku.
Do 1952 roku pracę duszpasterską prowadzili księża diecezjalni, a od 1 września 1952 roku – księża sercanie (SCJ). Pierwszym proboszczem został ks. J. Adam Gąsiorek, a wikariuszem – ks. Karol Rudzok. Księża sercanie prowadzili działalność duszpasterską nie tylko w Węglówce. W latach 1958–1968 uczyli religii na Zagródcu, przysiółku Kasinki Małej.
W 1982 roku ks. Kazimierz Marekwia rozpoczął budowę nowej plebanii. W budynku starej plebanii utworzono Dom Rekolekcyjny.
W 1996 roku obchodzono jubileusz stulecia powstania Górnego Kościoła, będącego zalążkiem przyszłej parafii. Obecnie oba kościoły przeszły gruntowną renowację.
Kościół parafialny
W lipcu 1932 roku proboszcz parafii, ks. Piotr Kalicki, po porozumieniu z miejscowym wójtem i ks. prałatem Andrzejem Murzańskim, zwrócił się do arcybiskupa Adama Sapiehy z prośbą o pozwolenie na budowę nowego kościoła. Po otrzymaniu zgody w sierpniu 1932 roku ks. Kalicki rozpoczął budowę świątyni 14 września tego samego roku. Kościół został ukończony w 1939 roku.
Świątynia została zbudowana z kamienia, a jej wnętrze wyłożono cegłą i otynkowano. Stosunkowo duże prezbiterium oddzielone jest od nawy łukiem harmonizującym z całością wystroju wnętrza.
W prezbiterium znajduje się piękny gotycki ołtarz wykonany z drewna modrzewiowego, będący darem ks. proboszcza Franciszka Kuźmy. W ołtarzu umieszczono obraz Matki Bożej Nieustającej Pomocy, a po obu jego stronach znajdują się figury świętych Piotra i Pawła.
Kościół posiada dwa ołtarze boczne: jeden poświęcony Najświętszemu Sercu Pana Jezusa, a drugi – św. Józefowi.
Gruntowną odnowę kościoła przeprowadzono w 1954 roku pod kierunkiem ks. proboszcza Adama Gąsiorka. Odnowiono wówczas polichromię i sprzęt liturgiczny. W 1975 roku wymieniono instalację elektryczną, a w maju 1979 roku pokryto dach i wieżę nową blachą.
W 1994 roku, pod kierunkiem ks. proboszcza Kazimierza Wójtowicza, przeprowadzono konserwację zabytkowych organów i ołtarza głównego. W 1995 roku wykonano nowy, solidny ołtarz i ambonkę służące do sprawowania Eucharystii, a w 1996 roku poddano konserwacji stacje Drogi Krzyżowej.
Górny Kościół
Fundatorem i budowniczym kaplicy „Na Ślósarzówce” był ks. Jan Ślósarz. Po uzyskaniu pozwolenia kard. Dunajewskiego wzniósł ją na ojcowiźnie. Pracami budowlanymi kierował Antoni Wojnarowski z Wiśniowej.
Kaplica w stanie surowym stanęła w sierpniu 1894 roku. Tynkowanie i urządzanie wnętrza przeprowadzono wiosną 1895 roku. Pierwsze nabożeństwo odprawił 2 sierpnia 1895 roku, w uroczystość patronki kaplicy, Matki Bożej Anielskiej, ks. Wincenty Jankowski, proboszcz z Mszany Dolnej. Celebrował wówczas sumę odpustową.
W 1912 roku ks. Jan Ślósarz dokończył budowę kościoła i podjął starania o utworzenie parafii.
